Leren jasje

Gisteren verkocht ik een leren jasje op een kledingapp. Ik kocht het toen ik 25 was, mijn moeder haalde me ondanks de prijs over om het te kopen. ‘Práchtig, daar ga je lang plezier van hebben.’
Ik kreeg complimenten van mannen en vrouwen, totdat ik het op een zomeravond in mijn thuisstad in de kroeg vergat.  
De volgende dag belde ik of ze het hadden gevonden. De eigenaar zei geen jasje te hebben gezien, zijn personeel ook niet.  
Er gingen maanden voorbij waarin ik weleens midden in de nacht wakker schrok, spijt dat ik het in de kroeg had laten hangen. Het duurde een halfjaar voordat ik een nieuwe vond die bijna even mooi was.  
Op een donderdagavond, ik was toevallig in Limburg, at ik met mijn ouders een pan mosselen in een bruin café. Er kwam een meisje binnen dat rechtstreeks naar achteren liep, de trap omhoog naar de keuken. 
‘Zij draagt jouw jasje,’ zei mijn moeder. 
‘Mijn leren jasje?’ vroeg ik.
Ze knikte zelfverzekerd met haar ogen dicht, terwijl ze een mossel van zijn schelp ontdeed. 
‘Je denkt dat het míjn jasje is, bedoel je?’
‘Is jouw jasje. Heeft zij nu aan.’ 
Ik kon de kalmte van mijn moeder niet goed plaatsen. We zwegen even.
‘Maar dan ga ik het terugvragen,’ zei ik. 
Ze haalde haar schouders op, op een manier alsof ze wilde zeggen: ik zeg alleen maar wat ik zag.
‘Wat is er aan de hand?’ vroeg mijn vader, die zich bewust werd dat er iets gaande was.
‘Mama zegt dat dat meisje in de bediening mijn jasje draagt.’ 
‘Ja, nou en,’ zei hij. ‘Je hebt een nieuw.’
Dit was de trigger om hem terug te halen. 
Mijn ouders zeiden alvast af te rekenen en buiten op me te wachten. Ik liep de trap op naar de keuken, mijn knieën knikten. Ik sprak het meisje zo vriendelijk mogelijk aan. 
‘Je had zo’n mooi jasje aan bij binnenkomst, waar is dat van?’
Ze lachte. ‘Heb ik van een vriendin gekregen.’ 
Ik wist genoeg. 
‘Dan is het van mij,’ zei ik, ‘ik heb het in de kroeg laten hangen.’
In haar nek waren vlekken te zien. ‘Nee, sorry,’ zei ze, en ze liep de drukte van de keuken in. 
De bazin kwam erbij. Ik vertelde het verhaal, volledig buiten adem. Het leek haar sterk, maar ze vroeg me mijn nummer achter te laten. Buiten stonden mijn ouders te wachten op de ontknoping, zoals klasgenoten op de gang wachten tot hun medeleerling uit een mondeling komt. ‘Heb je het gehaald?’
Terwijl we naar huis liepen vertelde ik de penibele situatie na. Mijn moeder maakte een schrapend keelgeluid van ontsteltenis, zij was degene die het toch maar mooi had gezien! Mijn vader zei pas iets toen we thuis met zijn tweetjes voor de tv zaten. Hij keek me aan, kreeg een kleur van trots en verlegenheid en zei: ‘Godsamme, dat had ik toch nooit gedurfd.’ 
De volgende dag belde de bazin, ik kon het jasje komen halen. 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *